Σύναξη 113 (Ιαν, Φεβ. Μαρ. 2010), σ. 3
Το τεύχος αυτό παρέχει πεδίο για ποικίλες ιχνηλασίες, επί ποικίλων διαδρομών: διαδρομών που συμβάλλουν σε συζητήσεις που συνεχίζονται, διαδρομών που καταγράφουν τη μορφολογία του τοπίου, διαδρομών που δοκιμάζονται σε νέες κατευθύνσεις κοκ. Από τις ες αεί καίριες διαπροσωπικές σχέσεις μέχρι την πληροφόρηση για σύχχρονες γυναικείες θεολογικές οπτικές, και από τον τρόπο δεξίωσης των ιερών κανόνων μέχρι τον τρόπο εννόησης της πατερικής θεολογίας, οι ιχνηλάτες (Γεώργιος Μαντζαρίδης, Ελένη Κασσελούρη, Θεοδόσιος Τσιβόλας και Παντελής Καλαϊτζίδης, αντίστοιχα) δίνουν τους καρπούς των κόπων τους, συγκλίνοντας στην κατανόηση της θεολογίας ως ζωντανής πραγματικότητας. Στο πλαίσιο αυτής της κατανόησης, προτάσεις και αντιπροτάσεις τροφοδοτούν τον ανοιχτό διάλογο στο θέμα του θρησκευτικού μαθήματος (Σωτήρης Δεσπότης, Όλγα Γριζοπούλου) και της ερμηνείας του κακού (Θεόφιλος Αμπατζίδης). Τέλος, ανιχνεύονται εκτυπώματα της εκκλησιαστικής εμπειρίας και της ορμής για θεολόγηση στη λογοτεχνία (Ευτύχιος Σαρμάνης) και σε θεολογικά ρεύματα των τελευταίων δεκαετιών (Χαράλαμπος Βέντης κ.ά.).
Δυο λόγια για την ατμόσφαιρα των ημερών μας και την ένταση που παρατηρείται στις θεολογικές τοποθετήσεις: Η αναμέτρηση είναι ευλογία. Η διαφωνία (και η οξύφδογγη ακόμη) είναι ευκαιρία πλουτισμού. Όχι όταν λειτουργούν σαν «μπρα ντε φερ» κοκκαλωμένων πεισμάτων ή σαν πρόσχημα για την ύψωση ναρκισσιστικής φωνής, αλλά όταν είναι αντιπαράθεση (ακόμα και επώδυνη) η οποία εκτίθεται στο φως και νυμφαγωγεί το θάρρος της γνώμης στην προθυμία της ακοής. Αλλιώς, το σκηνικό γίνεται φαιό, με κάποιους να υπολήπτονται τη δυναμική των ιδεών, μα με άλλους να ποντάρουν στη δύναμη της τρομοκρατίας ή να διαμορφώνουν έναν "ορθόδοξο νεοπεντηκοστιανισμό", θεωρώντας επίσκεψη του Πνεύματος την παραληρηματική σώρευση ύβρεων. Η διάκριση παραμένει κορυφαίο ζητούμενο (μα άπιαστο, για τον αταπείνωτο αλπινιστή). Μία εκ των πλευρών της διακρίσεως, λοιπόν, είναι να μάθουμε να ξεχωρίζουμε τον διαλεγόμενο από τον συνωμότη και από τον τραμπούκο...
Είναι ζητήματα ριζωμένα στα έγκατα της προσπάθειας να αληθεύουμε εκκλησιαστικώς. Μνήσθητε Παύλου!
"Ανέβηκα πάλι στα Ιεροσόλυμα με το Βαρνάβα, παίρνοντας μαζι μου και τον Τίτο. Ανέβηκα ύστερα από υπόδειξη του Κυρίου. Τους εξέθεσα το ευαγγέλιο που κηρύττω στους εθνικούς. Το εξέθεσα ιδιαίτερα στους προκρίτους, μήπως αγωνίστηκα ή αγωνίζομαι μάταια. Όμως ούτε ο Τίτος που ήταν μαζί μου, και ήταν εθνικός, αναγκάστηκε να περιτμηθεί. Κι ας ήταν εκεί οι παρείσακτοι ψευδάδελφοι, που γλίστρησαν ανάμεσά μας σαν κατάσκοποι με στόχο την ελευθερία μας, που έχουμε χάρη στο έργο του Ιησού Χριστού, για να μας κάνουν δούλους. Δεν υποχωρήσαμε ούτε στιγμή στις απαιτήσεις τους, για να μείνει ανόθευτο το ευαγγέλιο για χάρη σας" (Γαλ. 2: 1-5).
Δεν είναι παρά άσκηση σ' αυτό που μας χαρίστηκε! Έκθεση στην ελευθερία και στο κόστος της!
Θ. Ν. Π.